من که چون جوزا نمی بندم کمر در بندگی

چشم آن دارم که بر بالای چاه آری مرا

دفتر کردارم آن ساعت که گویی: بازکن

از خجالت پیش خود در آه آه آری مرا

کی چو خورشید منور در کلاه آری مرا؟

اسب خیرم لاغرست و خنجر کردار کند

آن نمی ارزم که در قلب سپاه آری مرا؟