اسب خیرم لاغرست و خنجر کردار کند

از خجالت پیش خود در آه آه آری مرا

من که چون جوزا نمی بندم کمر در بندگی

کی چو خورشید منور در کلاه آری مرا؟

آن نمی ارزم که در قلب سپاه آری مرا؟

لاف یکتایی زدم چندان، که زیر بار عجب

بیم آنستم که با پشت دو تاه آری مرا