جوان چو پیر شود، کار کرده می باید

چه خفته ای؟ که برون رفت کاروان، دریاب

هزار بار ترا بیش گفته ام هر روز

که : هین! شبی دوسه بیدار باش، هان! دریاب

ز پیر کار نیاید، تو، ای جوان، دریاب

زمانه می گذرد، چون زمین مباش، زمن

قبول کن، ز من ای خواجه، این زمان دریاب