چو این گذشت به غفلت مکوش و آن دریاب

به هیچ کار نیایی چو ناتوان گردی

کنون که کار به دستست، می توان، دریاب

اقامت تو بدنیا ز بهر آخرتست

شنیده ای که چها یافتند پیش از تو؟

تو نیز آدمیی، جهد کن، همان دریاب

به پیشگاه بزرگان گرت رها نکنند