زیرا که گوهر تو ز دریای «لافتا» ست

در آب و آتشیم چو قندیل بر سرت

آبی که فیضش از مدد آتش عناست

قندیل اگر هوای تو جوید بدیع نیست

زرینه شمع بر سرقبرت چو موم شد

زان آتشی که از جگر مومنان بخاست

ای تشنه فرات، یکی دیده بازکن