زرینه شمع بر سرقبرت چو موم شد

آبی که فیضش از مدد آتش عناست

قندیل اگر هوای تو جوید بدیع نیست

زیرا که گوهر تو ز دریای «لافتا» ست

زان آتشی که از جگر مومنان بخاست

ای تشنه فرات، یکی دیده بازکن

کز آب دیده بر سر قبر تو دجله هاست