نشگفت اگر شکوفه او زهره سماست

چون کاه میکشد به خود این چهرهای زرد

این عود زن نگار، که همرنگ کهرباست

عودی که میوه دل زهرا درو بود

صندوق تو ز روی به زر در گرفته ایم

وین زرفشانی ارچه برویست بی ریاست

روزی ز سر گذشت تو دیدم حکایتی