غمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست

مباش بنده آن کز غم تو آزادست

مریز آب دو چشم از برای او در خاک

که گر بر آتش سوزنده در شوی بادست

کجا دل تو نگه دارد؟ آنکه از شوخی