مریز آب دو چشم از برای او در خاک

مباش بنده آن کز غم تو آزادست

غمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست

که گر بر آتش سوزنده در شوی بادست

کجا دل تو نگه دارد؟ آنکه از شوخی

هزار بار دل خود به دیگران دادست