که یارش اوست که بیرون خلوت استادست

کجا دل تو نگه دارد؟ آنکه از شوخی

هزار بار دل خود به دیگران دادست

بخلوت ارچه نشیند بر تو، شاد مباش

اگرچه پیش تو گردن نهد به شاگردی

مباش بی خبر از حیلتش، که استادست

کجا به ناله زار تو گوش دارد شب؟