اگرچه پیش تو گردن نهد به شاگردی

هزار بار دل خود به دیگران دادست

بخلوت ارچه نشیند بر تو، شاد مباش

که یارش اوست که بیرون خلوت استادست

مباش بی خبر از حیلتش، که استادست

کجا به ناله زار تو گوش دارد شب؟

که تا سحر ز غم دیگری به فریادست