گرت بسان قلم سر همی نهد بر خط

که تا سحر ز غم دیگری به فریادست

ز نامها که فرستاده ای چه سود؟ کزو

بر آن خورد که برش جامها فرستادست

به هوش باش، که خاطر هنوز ننهادست

برافکن، ای پدر، از مهر آن برادر دل

نه خود ز مادر دوران همین پسر زادست