دلیر کن، که کریمست و دستگاهش هست

چه باک از آن که پراکنده حالتیم و روان؟

اگر چنانکه به احوال ما نگاهش هست

تو با خدای خود ار می کنی معاملتی

گمان مرد ز گیتی اگر دوام و بقاست

یقین بدان تو که: اندیشه پناهش هست

به گاه عجز ضروریست عرض قصه، تو نیز