یقین بدان تو که: اندیشه پناهش هست

تو با خدای خود ار می کنی معاملتی

دلیر کن، که کریمست و دستگاهش هست

گمان مرد ز گیتی اگر دوام و بقاست

به گاه عجز ضروریست عرض قصه، تو نیز

به عجز قصه خود عرض کن، که گاهش هست

اگرچه لذت شیرین دهد، به ملک مناز