اگرچه لذت شیرین دهد، به ملک مناز

یقین بدان تو که: اندیشه پناهش هست

به گاه عجز ضروریست عرض قصه، تو نیز

به عجز قصه خود عرض کن، که گاهش هست

که رخت خسروپرویز تاج و گاهش هست

چو خواجه را اجل از ملک پنبه خواهد کرد

چه اعتبار به پشمی که در کلاهش هست؟