که رخت خسروپرویز تاج و گاهش هست

به گاه عجز ضروریست عرض قصه، تو نیز

به عجز قصه خود عرض کن، که گاهش هست

اگرچه لذت شیرین دهد، به ملک مناز

چو خواجه را اجل از ملک پنبه خواهد کرد

چه اعتبار به پشمی که در کلاهش هست؟

به نان و آب تفاخر مکن، که حیوان نیز