چنان شدی تو که مستان به دوش بردندت

که: هم به دانه نظر کرد و هم به دام افتاد

به خانه ساختنت میل بود و می گفتم:

نگاه دار، که بر سیل می نهی بنیاد

که کس ز جام غرور زمانه مست مباد!

تو می روی و جهان از پی تو می گوید

که: خواجه هیچ ندارد، که هیچ نفرستاد