که: خواجه هیچ ندارد، که هیچ نفرستاد

چنان شدی تو که مستان به دوش بردندت

که کس ز جام غرور زمانه مست مباد!

تو می روی و جهان از پی تو می گوید

به چوب سرو ترا تخت بند کرد اجل

به جرم آنکه شبی رفته ای چو سرو آزاد

ز مکنت تو هم امروز بهره خواهد ساخت