به جرم آنکه شبی رفته ای چو سرو آزاد

تو می روی و جهان از پی تو می گوید

که: خواجه هیچ ندارد، که هیچ نفرستاد

به چوب سرو ترا تخت بند کرد اجل

ز مکنت تو هم امروز بهره خواهد ساخت

همان کسی که ز بهر تو می کند فریاد

تو یاد کن ز خدای خود اندرین ساعت