کین نه یاریست که او را غم یاری باشد

بس که بعد از تو خزانی و بهاری باشد

شام و صبح آید و لیلی و نهاری باشد

دل نگهدار، که بر شاهد دنیی ننهی

تو بدین دولت شش روزه خود غره مباش

کین چنین صید به عمری دوسه بازی باشد

تا به کی قصه مال و زر و بستان و سرای؟