آب ناداده زمین را چه بهاری باشد؟

آن برون آید از آن آتش سوزان فردا

که زرش را هم از امروز عیاری باشد

کشت نا کرده چرا دانه طمع می داری؟

اگر آن گنج گران می طلبی رنج ببر

گل مپندار که بی زحمت خاری باشد

پرشکار شکرینست جهان، مردی کو