گرگ اجل یکایک ازین گله می برد

کز تخت برگرفته، به تابوت می برند

ارباب ظلم را به ستم دست روزگار

از بیخ بر کند، که درختان بی برند

وین گله را ببین که چه آسوده می چرند!

اکسیر صدق در دل آنها که کار کرد

اندامشان به خاک نپوسد، که چون زرند