وین گله را ببین که چه آسوده می چرند!

ارباب ظلم را به ستم دست روزگار

از بیخ بر کند، که درختان بی برند

گرگ اجل یکایک ازین گله می برد

اکسیر صدق در دل آنها که کار کرد

اندامشان به خاک نپوسد، که چون زرند

ای اوحدی، مرو پی مرغان دانه چین