زین دو چون بگذری ز کوتی هست

که نماند ز کفر و دین آثار

پس نمازی، که استقامت او

ببرد شاخ غفلت از بن وبار

که دل و جان درو کنند ایثار

زان سپس روزه ایست هستی سوز

که درو نفس کشته گردد زار