پیوسته روی خویش درین غم گزار دار

دندان بمال و گنج فرو برده ای ز حرص

ایمن مباش و گوش به دندان مار دار

جز غم دل ترا به جهان غم گزار نیست

بد مهر بختییست سراسیمه نفس تو

او را که با تو گفت: چنین بی مهار دار؟

تختی که بر نیاید ازو نام عدل تو