او را که با تو گفت: چنین بی مهار دار؟

جز غم دل ترا به جهان غم گزار نیست

پیوسته روی خویش درین غم گزار دار

بد مهر بختییست سراسیمه نفس تو

تختی که بر نیاید ازو نام عدل تو

نفس ترا کشنده ترست از هزار دار

این پند از اوحدی به تو چون یاد گارماند