نفس ترا کشنده ترست از هزار دار

بد مهر بختییست سراسیمه نفس تو

او را که با تو گفت: چنین بی مهار دار؟

تختی که بر نیاید ازو نام عدل تو

این پند از اوحدی به تو چون یاد گارماند

تا زنده ای تو گوش بدین یادگار دار