ز آدمی تو همین ریش و سر توانی دید

وگرنه وای بدین تشنگان وادی آز!

چو حق جمال نماید معینت گردد

که هر چه کردی و گفتی مجاز بود، مجاز

که مرغ همت ازین به نمی کند پرواز

نه آن کسی، که اگر پتک بر سرت کوبند

قراضه ای بدر اندازی از دهان چو گاز