قراضه ای بدر اندازی از دهان چو گاز

ز آدمی تو همین ریش و سر توانی دید

که مرغ همت ازین به نمی کند پرواز

نه آن کسی، که اگر پتک بر سرت کوبند

چو سایه بر سر این خاکدان چه میگذری؟

بکوش و سایه همت بر آسمان انداز

هزار بار بگفتم که: باز گرد از ظلم