که بر پدر نکند پنج ساله چندان ناز

سر تو کبر نکردی به جاه محمودی

ز پوستین خود ار یادت آمدی چو ایاز

تو بر خدای خود آن ناز می کنی از جهل

چو اوحدی ز در بندگی مگردان رخ

که ضایعت نگذارد خدای بنده نواز