دلت به دام بلا میکند، بکوش و مهل

گر از دو دیده همین دیده ام که: دل خون شد

به سالها نشوند از دلم دو دیده بحل

چو دیده تو کند میل دانه خالی

غرور دیده و دل می خوری ز جهل، ولی

سبک ز دل متنفر شوی، ز دیده خجل

ترا چو طره لیلی فرو کشد به قال