ترا چو طره لیلی فرو کشد به قال

دلت به دام بلا میکند، بکوش و مهل

غرور دیده و دل می خوری ز جهل، ولی

سبک ز دل متنفر شوی، ز دیده خجل

بهوش باش! که مجنون دگر نشد عاقل

شکال پای دلت نیست جز محبت دوست

به دست خویش مکن کار خویشتن مشکل