بهوش باش! که مجنون دگر نشد عاقل

غرور دیده و دل می خوری ز جهل، ولی

سبک ز دل متنفر شوی، ز دیده خجل

ترا چو طره لیلی فرو کشد به قال

شکال پای دلت نیست جز محبت دوست

به دست خویش مکن کار خویشتن مشکل

چو عمر در سر تحصیل این جماعت رفت