افتاده چو میوه رسیده

برکنده ز هر تنی قبا، لیک

هم بر تن خویشتن تنیده

خامی تو به شاخ بر، ولی ما

تو منصب مهتری گرفته

ما رندی و عاشقی گزیده

تو صفه زرق درگشاده