حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت

بر سر گور تو بگذرند به خواری

بس که برین باره کوه و دشت که بینی

ابر زمستان گذشت و باد بهاری

خانه گل را چه می کنی که نگاری؟

این همه جهلست، ورنه کوه نمی کرد

عهده عهد امانتی که تو داری