خانه گل را چه می کنی که نگاری؟

بس که برین باره کوه و دشت که بینی

ابر زمستان گذشت و باد بهاری

حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت

این همه جهلست، ورنه کوه نمی کرد

عهده عهد امانتی که تو داری

زان همه کالای قیمتی به قیامت