عهده عهد امانتی که تو داری

حجره دل را سیاه کرده ز ظلمت

خانه گل را چه می کنی که نگاری؟

این همه جهلست، ورنه کوه نمی کرد

زان همه کالای قیمتی به قیامت

یک دو سه با خویش جهد کن، که بیاری

نقد خود اینجا تمام کن، که بسوزی