چو به نور خداش می بینم

این که وقتی بنالم از غم او

نه که از خود جداش می بینم

بینشم بی خدا کجا باشد؟

صورت او چو روشن آینه ایست

که جهان در صفاش می بینم

هر چه از کاینات گیرد رنگ