یکی جوشن خسروانی بخواست

ز زنجیر فرسوده و مستمند

چو آمد به در پس گو نامدار

رخش بود همچون گل اندر بهار

همان جامه پهلوانی بخواست

بفرمود کان باره گام زن

بیارید و آن ترگ و شمشیر من