فروزنده جان اسفندیار

سپهبد سوی آسمان کرد روی

چنین گفت کای داور راست گوی

توی آفریننده و کامگار

تو دانی که از خون فرشیدورد

دلم گشت پر درد و رخساره زرد

گر ایدونک پیروز گردم به جنگ