که این هندوست و آن ترک ختایی

منه دل بر دهان من، که هیچست

ز زلفم در گذر، کان پیچ پیچست

تو خود با زلف و چشمم بر نیایی

نه آن سروم، که بر من دست یازی

و گر خود صد هزار افسون بسازی

ز لبهای من آنگه توشه گیری