ز لبهای من آنگه توشه گیری

که این هندوست و آن ترک ختایی

نه آن سروم، که بر من دست یازی

و گر خود صد هزار افسون بسازی

که چون خال از دهانم گوشه گیری

همان بهتر که: از من سر بتابی

که گر ترکم نگیری رنج یابی