همان بهتر که: از من سر بتابی

و گر خود صد هزار افسون بسازی

ز لبهای من آنگه توشه گیری

که چون خال از دهانم گوشه گیری

که گر ترکم نگیری رنج یابی

نخستین بازیی بود این که دیدی

تو پنداری که اندوهی کشیدی؟