مرا تا خار دامن گیر گشتست

جوانی خار کن بر خار می خفت

کسی گل بر سرش کرد، آن جوان گفت

گل اندر خاطرم کمتر گذشتست

ز خاری هر که او پیوند بیند

همان بهتر که: گل دیگر نچیند