بیندیش از فغان سوکواران

نه یکدم، صبح و شامت می رساند

زمین بوسیده، می گوید به زاری

که: چون خاک زمین گشتم به خواری

بترس از ناله شب زنده داران

نمی بردم گمان از رویت اینها

غریبست از چنان رویی چنینها