با چنین داغ بندگی، که مراست

چه ببینم دگر؟ که دیده نشد

بی خود ار زانکه باختم ندبی

تو به چوب خودم بکن ادبی

به سر خود چه گردم از چپ و راست؟

از تو گشت استخوان من پر مغز

اگر چه کاری نیامد از من نغز