چون نهشتند در سرم مغزی

تا به پایان برم سر رشته

من ازین دو رهی به آزارم

تو فرستاده ای، تو باز آرم

نغز دانی تو کمتر از نغزی

عشق و دیوانگی و سرمستی

کرد بازم بدین تهی دستی