گر چه شوخیست این و پیشانی

باده جود خود به جامم ریز

در دلیری، اگر چه گشتم گرم

ورقم پر عرق شدست از شرم

تو بنه عذر این پریشانی

مگر این سروران که در پیشند

چون ز فضل و هنر ز من بیشند