آشتی کن، چو جام ما نوشی

دایه دل چو سرفرازم کرد

عشق داد وز شیر بازم کرد

ای که اندر شکست ما کوشی

گر چه کوتاه دیده ای بامم

دور کن سنگ طعنه از جامم

خانه تاریک و وقت بیگاهست