دزد را جای بر درخت بهست

داروی درد فتنه قهر بود

سر دزدان که میوه دارست

بر تن آسوده پاره کارست

پاسبان را نظر به رخت بهست

بتو معمور داده اند این ملک

به خرابی مهل، که گیرد کلک